Zostań przyjacielem cerkiew.pl
JAN POSTNIK, patriarcha konstantynopolitański (Prepodobnyj Ioann Postnik, patriarch Konstantinopolskij), 30 sierpnia/12 września i 2/15 września.
Urodził się w pierwszej połowie VI w. w Konstantynopolu. Pracował jako złotnik. Był bardzo cnotliwy, pobożny, gościnny i szczodry w rozdawaniu jałmużny. Pewnego razu przyjął pod swój dach palestyńskiego mnicha Euzebiusza, z którym przez pewien czas mieszkał. Czując zamiłowanie do życia monastycznego złożył śluby zakonne i został diakonem.
Gdy w 582 r. zmarł patriarcha konstantynopolitański Eutychiusz, Jana wybrano na jego miejsce. Sprawując tę funkcje w 588 r. przyjął tytuł "patriarchy ekumenicznego", co wywołało sprzeciw ze strony papieży rzymskich, jako wyraz "uzurpacji" ich praw. Tytuł ten do dziś używany jest na katedrze przez wszystkich następców Jana IV Postnika w Konstantynopolu.
Hierarcha cieszył się ogromnym autorytetem. Wiele czasu spędzał na modlitwie. Spał krótko i to wyłącznie w pozycji siedzącej. O surowości jego zasad najbardziej świadczy wstrzemięźliwość w przyjmowaniu pokarmów: przez sześć dni nie jadł nic, by siódmego zadowolić się owocami. Stąd jeszcze za życia otrzymał przydomek "Postnika". Święty był też prawdziwym ojcem sierot, ubogich i pokrzywdzonych, gorliwym wyznawcą wykorzeniającym wszelkie zło. Dostąpił od Boga daru czynienia cudów. Zmarł 2 września 595 r.
W ikonografii święty przedstawiany jest jako stary mężczyzna w biskupich szatach z Ewangelią w dłoniach. Wyobrażenia dotyczące wyglądu świętego są niejednolite. Na niektórych ma siwą, na innych jasnokasztanową brodę różnej długości.
Imię Jan pochodzi z języka hebrajskiego i oznacza "Bóg jest łaskawy".
opr. Jarosław Charkiewicz