JOANICJUSZ WIELKI, mnich (Prepodobnyj Ioannikij Wielikij), 4/17 listopada.
Urodził się około 754 r. we wsi Marikatowa w Bitynii. W młodości zajmował się wypasaniem owiec. Następnie przez dwadzieścia lat, w czasie wojen z Bułgarami, pełnił czynną służbę w armii bizantyjskiej. Mając czterdzieści lat opuścił wojsko i podjął pokutę za nieuporządkowane życie. Został mnichem, a następnie pustelnikiem na Górze Olimp w Bitynii.
W czasie jego pobytu w monasterze niedaleko Brusy w 818 r. po raz drugi rozpoczęły się spory z ikonoklastami. Joanicjusz, poprzednio sprzymierzeńca, teraz stał się zdecydowanym przeciwnikiem prześladowców ikon. Był ojcem duchowym, osobą posiadającą dar czynienia cudów i przepowiadania przyszłości. Po porady przybywali do niego m.in. św. Teodor Studyta i św. Metody, patriarcha konstantynopolitański. Zmarł w 846 r. w Monasterze Antidium.
Na ikonach święty przedstawiany jest jako starzec o długiej, szerokiej, rozdwająjcej się w dołu, siwej brodzie. Odziany jest w czarne, mnisze szaty. W obu dłoniach trzyma rozwijający się zwój.
oprac. Jarosław Charkiewicz
Zostań przyjacielem cerkiew.pl
Stałe wsparcie daje nam stabilność i możliwość realizacji nowych inicjatyw.
