Porfiriusz, arcybiskup Gazy (420)

PORFIRIUSZ, arcybiskup Gazy (Swiatitiel Porfirij, archijepiskop Gazskij), 26 lutego/11(10*) marca.

Urodził się około 352 r. w Tesalonikach, w bogatej i znanej rodzinie. Mając dwadzieścia sześć lat rozdał cały swój majątek biednym i jako mnich zamieszkał w jednym z egipskich monasterów. Później przez pewien czas przebywał w dolinie Jordanu, po czym udał się do Jerozolimy, gdzie zarabiał na życie jako szewc. Tu, przy fragmencie krzyża, na którym ukrzyżowano Chrystusa, w sposób cudowny został uleczony od ciężkiej choroby. Równocześnie otrzymał przestrogę o czekających go przeciwnościach w walce z pogaństwem. Tutaj też sława jego religijności stała się tak znaczna, że doprowadziła do wyświęcenia go na biskupa Gazy.

W ówczasnym czasie mieszkańcy tej miejscowości oddawali jeszcze cześć bożkom. Początkowe sukcesy Porfiriusza w głoszeniu Słowa Bożego wywołały otwarty bunt. Hierarcha zwrócił się więc do cesarza Arkadiusza z prośbą o zezwolenie na przymusowe zniszczenie posągów bóstw pogańskich i ich świątyń. Cesarz wyraził zgodę, a nadesłane specjalnie w tym celu wojska dokonały tego dzieła szybko i brutalnie. Skomplikowało to sytuację samego biskupa, którego dom splądrowano, a on sam nieomal nie utracił życia. Tylko cierpliwe, konsekwentne nauczanie Porfiriusza doprowadziło w końcu do nawrócenia na chrześcijaństwo mieszkańców miasta.

Św. Porfiriusz zmarł w 420 r. i został pochowany w Gazie. Jego żywot przetrwał do naszych czasów dzięki jego współpracownikowi - diakonowi Markowi.

W ikonografii święty przedstawiany jest w sposób przyjęty dla wyobrażeń świętych biskupów. Jest starym mężczyzną z dosyć długą, siwą brodą i dużą łysiną, odzianym w liturgiczne szaty biskupie. Prawą dłoń ma złożoną w błogosławieństwie, w lewej trzyma Ewangelię.

*w latach przestępnych, gdy luty ma 29 dni

oprac. Jarosław Charkiewicz