PROKOP Z WIATKI, błogosławiony (Błażennyj Prokopij Wjatskij, Christa radi jurodiwyj), 21 grudnia/3 stycznia.
Był synem chłopa z okolic Wiatki. Gdy miał dwadzieścia lat, świadomie podjął się trudu bycia szaleńcem Bożym. Bez słowa skargi znosił głód i chłód, kpiny i obelgi ludzi.
Za niezliczone wyrzeczenia Bóg wynagrodził świętego umiejętnością przepowiadania przyszłości i czynienia cudów. Niejednokrotnie przewidywał wyzdrowienie lub śmierć chorych, pożary i inne nieszczęścia. Często pocieszał też niewinnie cierpiących.
W czystości i spokoju św. Prokop zasnął w Panu 21 grudnia 1628 r. Jego relikwie spoczęły pod Trifonowskim Monasterem Zaśnięcia Matki Bożej w Wiatce, gdzie stały się źródłem licznych cudownych uzdrowień.
Imię Prokop (gr. Prokopios) wywodzi się od greckiego słowa prokope - "postęp, rozwój" lub prokopos - "przygotowany, gotowy do walki".
opr. Jarosław Charkiewicz
Zostań przyjacielem cerkiew.pl
Stałe wsparcie daje nam stabilność i możliwość realizacji nowych inicjatyw.
